ΑΙΜΙΛΙΑ ΤΙΚΟΥΔΗ | Η φοιτήτρια του Ελληνικού Μεσογειακού Πανεπιστημίου που μέσω του Erasmus βρέθηκε στην Καραϊβικη!

ΑΙΜΙΛΙΑ ΤΙΚΟΥΔΗ | Η φοιτήτρια του Ελληνικού Μεσογειακού Πανεπιστημίου που μέσω του Erasmus βρέθηκε στην Καραϊβικη!

~Η Αιμιλία Τικούδη, φοιτήτρια του τμήματος Διοίκησης Επιχειρήσεων του Ελληνικού Μεσογειακού Πανεπιστημίου, περιγράφει την Erasmus εμπειρία της για σπουδές στην Κωνσταντινούπολη και πρακτική άσκηση στο Μοντσερράτ της Καραϊβικής.~

«Περιγράφοντας το πρόγραμμα Εράσμους συχνά χρησιμοποιώ τον όρο ‘’συμπυκνωμένος χρόνος’’. Κάθε μέρα αυτούς τους μήνες ήταν τόσο γεμάτη από εικόνες, στιγμές και γεγονότα που θα μπορούσαν να μεταφραστούν σε χρόνια σπουδών στην Ελλάδα. Γενικά, το Εράσμους με όποιο τρόπο και σε όποιο τόπο και να γίνεται σε εντάσσει σε μία ‘παράλληλη πραγματικότητα’, θέλοντας και μη. Η δική μου εμπειρία ήταν διπλή, και με έκανε να αναθεωρήσω τα όρια της Ευρώπης τόσο πολιτισμικά όσο και γεωγραφικά.

Πραγματοποίησα ένα εξάμηνο σπουδών στην Κωνσταντινούπολη, την πόλη των σχεδόν 19 εκατομμύριων που συγχωνεύει αναρίθμητους λαούς και ιδέες, και την περικλείει το στοιχείο του μυστηρίου παρά την οικειότητα που αποπνέει στους περισσότερους. Σε αντίθεση με το σύνηθες, η πλειοψηφία των συμφοιτητών μου προερχόταν από χώρες της Μέσης Ανατολής και της Αφρικής και συνεπώς ‘εκτέθηκα’ σε κουλτούρες που δεν θα είχα την ευκαιρία σε έναν πιο Ευρωπαϊκό προορισμό, κάνοντας ταυτόχρονα μοναδικές φιλίες. Το επίπεδο των περισσότερων Τουρκικών ακαδημαικών ιδρυμάτων είναι – απροσδόκητα ομολογώ- εξαιρετικό, τόσο σε όρους εγκαταστάσεων όσο και σε εσωτερική οργάνωση και περιεχόμενο. Καθόρισα εσκεμμένα μία σύνθεση μαθημάτων χωρίς απόλυτη αντιστοιχία με το πρόγραμμα σπουδών του ΕΛ.ΜΕ.ΠΑ ώστε να αδράξω την ευκαιρία να αποκτήσω επαφή με αντικείμενα που πάντα ήθελα. Έτσι παρακολούθησα διαλέξεις στο πεδίο των Πολιτικών και Ανθρωπιστικών Επιστημών πέραν της Διοίκησης Επιχειρήσεων. Παράλληλα, προσπάθησα να μάθω Τουρκικά (μία γλώσσα που αγαπώ ιδιαίτερα) και Αραβικά, αλλά και να συμμετάσχω σε εθελοντικές δράσεις ανεξάρτητες του πανεπιστημίου. Μέχρι και σήμερα, αυτή η σχέση με την Τουρκία με βοηθάει επαγγελματικά/ακαδημαικά αφού μου έδωσε απίστευτα εναύσματα για τις μετέπειτα επιλογές μου αλλά και παραμένει ως ένας πολύ δυνατός συναισθηματικός δεσμός.

Ως μέρος της πρακτικής μου άσκησης, από την άλλη, εργάστηκα για τρεις μήνες σε ένα περιβάλλον τόσο σουρεαλιστικό που δύσκολα μπορεί κάποιος να πιστέψει. Πρόκειται για ένα νησί στην Καραϊβική Θάλασσα, το Μοντσεράτ, το οποίο φιγουράρει ανάμεσα στα λιγότερο επισκέψιμα και πιο απομονωμένα μέρη του πλανήτη! Με μόλις 4.000 κατοίκους, αυτή η Υπερπόντια Βρετανική κτήση (και συνεπώς Ευρωπαϊκό έδαφος γη παρά την τοποθεσία του!), είχε διακόψει ακόμα και την ακτοπλοϊκή σύνδεση με την γειτονική Antigua & Barbuda, αφήνοντας ως μόνο μέσο μεταφοράς το 6-θέσιο και πανάκριβο αεροπλανάκι. Επιπρόσθετα, τα 2/3 της έκτασής του είναι μη-κατοικήσιμα και αποτελούν το Exclusion Zone στο οποίο η πρόσβαση επιτρέπεται μόνο με ειδική εκπαίδευση και εξοπλισμό. Αυτό είναι αποτέλεσμα της ηφαιστειακής έκρηξης προ 25 ετών περίπου, η οποία ήταν η αιτία πολλών δεινών και κάλυψε με στάχτη την παλιά πρωτεύουσα και ποικίλους οικισμούς (-το ηφαίστειο είναι ακόμα ενεργό)! Αν και έχουν γίνει πολλά βήματα για την επαν-ανάπτυξη του τόπου, πολλές διευκολύνσεις της Δυτικές καθημερινότητας είναι ανύπαρκτες.
Η θέση μου ήταν σε ένα γραφείο που διοργάνωνε εκδρομές στην ‘’Σύγχρονη Πομπηία’’ για τους μηδαμινούς σχεδόν επισκέπτες της. Συνδύασα επίσης τα απογεύματά μου με την έρευνα πεδίου για την πτυχιακή μου εργασία, υπό την στενή καθοδήγηση της κας Δήμου ως επιβλέπουσα καθηγήτρια. Η μελέτη αυτή αφορούσε στο ‘’Dark Tourism’’ (σ.σ. τουρισμός σε μέρη που μαστίζονται από καταστροφές ή βαναυσότητες), χρειάστηκε πολλές αναπροσαρμογές στις ιδιαιτερότητες του Μοντσεράτ και οδήγησε σε πολύ ενδιαφέροντα ακαδημαϊκά αποτελέσματα που μετέπειτα παρουσιάστηκαν εκτός συνόρων.
Αν και δεν αντιμετώπισα κάποιο πολιτισμικό σοκ, ίσως λόγω της προϋπάρχουσας εμπειρίας μου σε αναπτυσσόμενες χώρες και πιο απαιτητικά περιβάλλοντα, οι συνθήκες ήταν αρκετά δυσμενείς. Με ευθεία ειλικρίνεια, τα προβλήματα με την εν λόγω εταιρεία και την δουλειά μου εκεί ήταν πολλά και συχνά. Παρόλα αυτά, σε όλη την διάρκεια της παραμονής μου με υποστήριξε πολύ η τοπική κοινότητα, αλλά κυρίως η σχολή της ΣΔΟ και το Γραφείο Διεθνών Σχέσεων του ΕΛ.ΜΕ.ΠΑ στο οποίο είμαι ευγνώμων. Αυτή λοιπόν η μοναδική ‘Ερασμίτικη’ επαγγελματική περίοδος της ζωής μου παρά τις όποιες δυσκολίες της, με εμπλούτισε ως άνθρωπο με αναρίθμητες ιστορίες, καλλιέργησε σημαντικότατες δεξιότητες και προοπτικές και μου χάρισε το απίστευτο προνόμιο του να ζήσω για λίγο σε ένα μέρος τόσο ασυνήθιστο και εξωτικό.
Αν και ο καθένας είχε ή θα αποκτήσει μια εντελώς διαφορετική γεύση και αναμνήσεις από το πρόγραμμα Εράσμους, αν μπορούσα να δώσω μία-δύο συμβουλές από πλευράς μου είναι 1. Κάνε ότι περισσότερο μπορείς σε συνδυασμό με τις σπουδές/πρακτική σου, σκεφτόμενος/η πέραν του προφανούς ή της πεπατημένης: ταξίδεψε στην χώρα που θα επιλέξεις και γνώρισέ την σε βάθος, αξιοποίησε στο απόλυτο τον χρόνο σου με συμπληρωματικές δραστηριότητες και χτίσε προσωπικές σχέσεις- θα σε σημαδεύουν μια ζωή! 2. Αν πάει κάτι στραβά, τότε ίσως έχεις κερδίσει ένα καλό μάθημα αυτογνωσίας και θάρρους!

Κλείνω αυτή την αναδρομή χωρίς να έχω πραγματικά μπορέσει να συνοψίσω την σημασία αυτών των εμπειριών για εμένα και τους γύρω μου, αφού η κινητικότητα κατέληξε ένα αναπόσπαστο κομμάτι της ζωής μας και της ιδιοσυγκρασίας μας ως νέοι. Αν μάλιστα λάβω υπόψη μου τους πρωταρχικούς σκοπούς του προγράμματος Εράσμους από την δημιουργία του 30 χρόνια πριν (!), τότε σίγουρα συντέλεσε στο να αποτελώ και εγώ μέρος μιας κοινότητας που χτίζει γέφυρες εκεί που οι προηγούμενες γενιές έθεσαν σύνορα και διενέξεις, και δημιουργεί διαύλους επικοινωνίας μέσω της εκπαίδευσης αλλά και μέσω της πιο ευνόητης αξίας: της ειρηνικής συνύπαρξης. Περιττό λοιπόν να πω πως πλέον ανυπομονώ να δω που θα με πάει μελλοντικά το Εράσμους ως μεταπτυχιακή φοιτήτρια!»